απουσία
τα βήματά μου μ΄ έφεραν εκεί που περπατούσες
και με το βλέμμα αγκάλιασα ό,τι εσύ κοιτούσες
και με το βλέμμα αγκάλιασα ό,τι εσύ κοιτούσες
δεν θρήνησα για τις στιγμές που φύγαν και χαθήκαν
μα κράτησα όλες τις χαρές που απλόχερα δοθήκαν
και αν βρεθούμε κάποτε τυχαία κάποιο βράδυ
ένα παιδί θα ψηλαφεί όνειρα στο σκοτάδι(*
*)
(*
*) kranioUtopia (*
5 σχόλια:
http://youtu.be/TMWdDKqDxHU
επίτρεψέ μου μια μουσική επένδυση
στο όμορφο ποίημά σου
Η ομορφιά, άραγε, του ποιήματος, Οδυσσέα,
επαληθεύει ή διαψεύδει την υπόσταση της απουσίας;
ΑΝ απουσία = απ-ουσία...
έλλειψη της ουσίας, του ουσιώδους δηλαδή,
τότε η ομορφιά (όχι μόνο του ποιήματος
αλλά και του ποιήματος) επαληθεύει
την φαινομενική απουσία μεν,
την ουσιαστική (αν και σιωπηρή)
παρουσία δε.
Άρα η ομορφιά του ποιήματος κατορθώνει
συγχρόνως να επαληθεύει και να διαψεύδει
την υπόσταση της απουσίας...
Αν περιμένεις με την απλότητα των αισθημάτων μου
να αντικρούσω τη συνθετότητα του συλλογισμού σου,
φοβάμαι πως θα σε δυσαρεστήσω, Οδυσσέα Ξένε.
τώρα που ξαναδιαβάζω το σχόλιό μου...
σκέφτομαι πώς ούτε κι εγώ θα μου
απαντούσα !
:)
Δημοσίευση σχολίου