... 

φθινοπωριάζει σιγά-σιγά
εισέρχεται απαλότερο φως μέσα μου
κι άξαφνα
με κυριεύει, άθελά μου, η εντύπωση
πως τεντώνουν τα δέντρα το κορμί τους προς τον ουρανό
πασχίζουν να τον πλησιάσουν

μοιάζουν τότε
-δέντρα και ουρανός-
με εραστές  
που, έχοντας καιρό να συνευρεθούν,
αγγίζονται συγκρατημένα και προσεκτικά
συναντώντας και γνωρίζοντας ο ένας τον άλλον ξανά από την αρχή

είναι τότε
που ο ορθολογισμός παραμερίζει με ευλάβεια το εγώ του
και δίνει χώρο στην τρυφερότητα να αναπνεύσει

είναι τότε
που ο χρόνος χαμογελά

(*

*)

(*

*) kranioUtopia (*